Umiejętność krytycznego spojrzenia na otaczającą nas rzeczywistość oraz towarzysząca mu refleksja stanowią podstawę rozwoju społeczeństwa. Uwrażliwianie na piękno i jakość otoczenia powinno więc zająć stałe miejsce w programach powszechnej edukacji. Świadomość wartości dobrze zaprojektowanej przestrzeni rodzi chęć angażowania się w procesy decyzyjne czy planistyczne, pozwala na partycypację opartą na konstruktywnym dialogu. Jest to zatem fundament polityki architektonicznej, bez którego jej realizacja będzie utrudniona. Lekcję do odrobienia mają także architekci – biegłość w komunikowaniu się ze społeczeństwem staje się kompetencją obligatoryjną, a system kształcenia przyszłych adeptów zawodu powinien ewoluować wraz ze zmianą podejścia do projektowania.
