Ład przestrzenny to takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Polskie środowisko zbudowane zdaje się zupełnie nie odzwierciedlać tej definicji ładu zawartej w ustawie, a chaos przestrzenny wg raportu prof. Śleszyńskiego „generuje znaczące koszty ekonomiczne, których wartość została oszacowana na przynajmniej 84,3 mld zł rocznie”. Co istotne, koszty te ponoszą mieszkańcy, przedsiębiorcy i państwo, w tym samorządy. Co się stało z urbanistyką na usługach obywateli i podstawą prawa miejscowego? Jakie braki w systemie powodują, że porządek urbanistyczny jest jedynie tam, gdzie dominuje tkanka historyczna? Co robią komisje urbanistyczno-architektoniczne jako ciała doradcze? Dlaczego architekci są poza systemem i występują jako petenci czy pełnomocnicy, a nie jako kompetentni partnerzy w projektowaniu urbanistyki? Architektura należy do kwestii o znaczeniu publicznym, a w interesie całego społeczeństwa leży określenie roli i wzajemnych relacji uczestników procesu kształtowania ładu przestrzennego. Jest to zatem jeden z najważniejszych elementów polityki architektonicznej która nie może być dokumentem teoretycznym. Czas uznać, że dobrze zaprojektowana przestrzeń to nie luksus, lecz prawo obywatelskie i warunek konieczny dla zdrowego rozwoju gospodarczego kraju.
