Warunkiem rozwoju nowoczesnego państwa jest umiejętne korzystanie z zasobów dziedzictwa kulturowego i dbałość o jego kondycję. Kompetentnie zorganizowana ochrona zabytków oraz dóbr architektury współczesnej to zatem kolejny fundament skutecznej polityki architektonicznej, a udział architektów, którzy dzięki swojej wiedzy i doświadczeniu są w stanie krytycznie i elastycznie podejść do pracy z wartościową tkanką, stanowi ważne ogniwo takiego systemu. Zapobieganie bezrefleksyjnemu przekształcaniu czy wręcz burzeniu zabytków leży w interesie całego społeczeństwa, którego tożsamość w znakomitej części jest zbudowana na dziedzictwie kulturowym. Nowe życie budynków to dziś główny nurt architektury europejskiej. Polska, na drodze do lepszej przyszłości, powinna więc najpierw zaliczyć egzamin z zaopiekowania się przeszłością. Zaowocuje to wieloma korzyściami – gospodarczymi, klimatycznymi, społecznymi czy kulturowymi.
